|
|
|
|
|
|
|
|
Pomnik poległych powstańców w Moszczenicy. Źródło: Polska Zachodnia, 1929, nr 301.
Bytom NN, tu jako ulica Koszarowa
Wieczorowa perspektiwa ulicy Głównej na wysokości Drukarni Cieszyńskiej
Pomnik ikonycznych postaci z naszego dzieciństwa, nieodwrotnie związanych z Bielsko-Bałią.
Perspektiwa ulicy Krzywa na wysokości domu przy Krzywa 50.
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
|
Tradycje handlowe Bielska sięgają XII wieku, kiedy jako leżąca na szlaku handlowym, prowadzącym z Rusi przez Kraków na Morawy, nazwanym później solnym, osada t... dodano: 2020-12-31, autor: JureK |
|
Jednym z interesujących zabytków, równie zaniedbanych, na Bielskim Syjonie, jest Stary Cmentarz Ewangelicki. dodano: 2020-12-28, autor: JureK | |
|
"Schroń się tam szybko, bo nie mogę nic uczynić, dopóki
nie wejdziesz! Dlatego to miasto nazywa się Soar.
Gdy słońce wzeszło nad ziemią, Lot wszedł do Soa... dodano: 2020-12-28, autor: JureK |
|
Bielski Syjon stanowi część historycznej dzielnicy Bielska Białej zwanej Górnym Przedmieściem, którego centralnym punktem jest plac Marcina Lutra ze znajdujący... dodano: 2020-12-28, autor: JureK | |
|
„Sadzawka pastorów” to fragment kamiennej konstrukcji grobowca rodziny Baum i Friedlander, mieszanej rodziny żydowsko-ewangelickiej, których rodzinna mogiła mi... dodano: 2020-12-28, autor: JureK |
|
W okresie reformacji Kościół Ewangelicko-Augsburski odrzucił instytucję zakonów, a ich odpowiednikiem stały się diakonaty, w których siostry służebnice ... dodano: 2020-12-28, autor: JureK | |
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
| Kościół św. Jana Chrzciciela |
| Pawłowice |
|
Przypuszcza się, że pierwszy drewniany kościół został wybudowany między XIII a XIV wiekiem. Według niektórych historyków sztuki rozebrano go w 1611 roku i przeniesiono do Golasowic, gdzie spłonął w 1974 roku.
Budowę nowego murowanego kościoła zawdzięcza się staraniom pochodzącego z Pawłowic biskupa ołomunieckiego ks. Stanisława Pawłowskiego. 16 czerwca 1594 przyszli inwestorzy kościoła zostali wezwani przez biskupa Stanisława do zgromadzenia potrzebnych materiałów na budowę, którą planowano rozpocząć wiosną następnego roku. Prace budowlane zakończono w 1596 roku. 31 lipca lub 1 sierpnia bp S. Pawłowski poświęcił nowy kościół, który otrzymał wezwanie Św. Jana Baptysty. Konsekrację przeprowadzono jednak dopiero w 1696 roku.
W 1788 roku proboszczem został ks. Karol von Kloch. Jego staraniem wybudowano nowe probostwo, którego budowę ukończono w 1830 roku. Kolejne probostwo budowano w latach 1906/7.
W marcu 1945 roku wycofujący się niemiecki oddział wysadził w powietrze kościół. Ocalało jedynie prezbiterium wraz z XVI-wieczną polichromią przedstawiającą fundatorów kościoła – księcia cieszyńskiego Adama Wacława i księcia biskupa Stanisława Pawłowskiego. W Wielkanoc 1 kwietnia tego samego roku w ruinach kościoła została odprawiona Msza św. W latach 1945-1946 kościół odbudowano, ale bez wieży. Podczas wysadzenia wieży w 1945 roku zniszczone zostały znajdujące się w niej 3 dzwony. Z pozostałego po nich materiału wykonano nowe dzwony, które zawieszono na konstrukcji zbudowanej za ogrodzeniem cmentarza. W 1993 roku, kiedy proboszczem był ks. Gerard Wochnik odbudowano wieżę. Obraz w głównym ołtarzu został uszkodzony w czasie wojny, na jego miejscu umieszczony nowy, przedstawiający chrzest Jezusa, obraz autorstwa malarza z Pawłowic Wiktora Barczyńskiego.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 23:25:45
więcej  |
|
|
| Kościół św. apostołów Filipa i Jakuba |
| Żory |
|
Początki pierwszego w Żorach kościoła nie są znane, jednakże przekazana tradycja mówi, że wieś żorska posiadała parafialny kościół. Fakt ten potwierdza historyczną dokumentacją z XII wieku. Papież Celestyn III mocą wydanej bulli w Lateranie dnia 9 kwietnia 1193 roku, biorąc pod opiekę klasztor Kanoników Regularnych na Piasku, we Wrocławiu, zatwierdza w jego uposażeniu wieś w Żarach (jak przez wieki było nazywane miasto, także występujące pod słowiańską nazwą „Żale”) z kościołem w łacińskim zapisie “Villam in zarist cum ecelesia”. Identyfikując kościół w Żalach z kościołem w Żarach możemy wnioskować, że mógł on powstać w pierwszych latach chrześcijaństwa Polski Bolesławowskiej. Pierwsze kościoły w Polsce, powstały bowiem w miejscach dawnych kultów pogańskich. Mówi o tym dokument Henryka Brodatego z 1175 r. dotyczący właściciela żarskiego folwarku magnata śląskiego Mikory. Istniejąca tam wzmianka mówi iż ów… “wyposażył kościół fundacji Piotra Własta ziemią, 25 końmi, 6 wołami i 30 świniami”. Kościół usytuowany był w południowym łuku murów obronnych (zbudowany tak jak one z cegły) w pobliżu ówczesnej Bramy Krakowskiej (dzisiejsze okolice Dolnego przedmieścia). Nad kościołem wznosiła się wieżyczka z jednym dzwonem. Przylegały do niego zakrystia i cmentarz[2]. Istnieją przypuszczenia, że z dokumentu dotyczącego zakonu sióstr norbertanek w Rybniku z 25 maja 1223, gdzie wymienia się „ecclesia de Sale”, czyli kościół w miejscowości „Sale”, iż może chodzić o kościół żorski. Są co do tego jednak wątpliwości, gdyż „Sale” może być także Solcą (osada na obecnym obszarze dzielnicy Doły w mieście Karwina).
Parafialny kościół w obecnym miejscu powstał w XIII wieku. Dowodem na to są zachowane w jego murach wątki wendyjskiego układu cegieł, wskazują na to, że budowa kościoła przebiegała równocześnie z fortyfikacyjnymi robotami miasta. Także wezwanie św. Filipa i Jakuba jest szczególną dokumentacją jego narodzin. Fundację kościoła odnosi się do Piastów śląskich, księcia opolsko-raciborskiego Władysława i jego następcy księcia raciborskiego Przemysława. Zlokalizowano go orientacyjnie pośrodku północnej owalnicy miasta. Jego położenie obok obronnych murów, oraz monumentalny gotycki kształt budowli sprawiły, że współdziałał przy obronie miasta w latach 1345, 1433 i 1473.[2]
W swych dziejach kościół był w rękach ewangelików, katolicy gromadzili się wtedy w małej drewnianej świątyni pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Trwało to od 1569 roku aż do 1629 roku, kiedy to kościół został oddany katolikom. Wiemy, że ówczesny kościół posiadał trzy dzwony, 2 na wieży i 1 nad kościołem. W 1658 roku zakupiono kolejny wielki dzwon „Filip i Jakub”.
Kaplica Matki Bożej Miłosierdzia oraz krzyż Bożej Męki z XVII w.
Kościół ten był niszczony przez liczne pożary. Pierwszy większy był w 1583 roku. W czasie drugiego pożaru z 17 maja 1661 runęły sklepienia kościoła, spłonęły ołtarze, kościół uległ dużym zniszczeniom. Całe miasto zostało w większości spalone. Podjęte dzieło odbudowy ukończono w 1673 roku. W porównaniu z poprzednią budowlą wprowadzono tak wiele zmian, że pod koniec XVII wieku nazwano go - „nowy”. Pożary nawiedzały Żory jeszcze kilkakrotnie. W 1807 roku pożar zniszczył całkowicie kościół Wniebowzięcia NMP który nie został już odbudowany. Był on wówczas kościołem parafialnym, w związku z czym prawa parafialne połączono z kościołem świętych Filipa i Jakuba. Największe zniszczenia kościoła przyniosły nie charakterystyczne dla Żor i trwające przez wieki pożary, ale II wojna światowa. Z końcem tej wojny Żory były jednym z najbardziej zniszczonych miast w Polsce. Zniknęło prawie 80% zabudowy. Niemcy opuszczając miasto wysadzili filary kościoła doprowadzając tę starą gotycką świątynię do całkowitej ruiny. 5 maja 1946 r. biskup Stanisław Adamski wizytował zniszczony kościół. Jego odbudowa nastąpiła w latach 1946-1948, a poświęcony został ponownie 4 czerwca 1950 r. Pierwsza Msza św. w nowo odbudowanym kościele odbyła się w odpust parafialny ku czci Matki Bożej Różańcowej, w październiku 1950 roku. Następnie w 1962 roku bp. Juliusz Bieniek dokonał konsekracji nowego ołtarza i rekonsekracji kościoła. Parafia otrzymała wówczas relikwie świętych Apostołów Filipa i Jakuba.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 23:19:51
więcej |
|
|
| Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa |
| Bieruń |
|
Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bieruniu Nowym jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem, która należy do dekanatu Bieruń położonego na terenie archidiecezji katowickiej. Parafia ta została erygowana 1 sierpnia 1925 r.
Świątynię wybudowali na początku XX w. mieszkający na terenie Bierunia protestanci. Po długich staraniach, 21 czerwca 1922 r., kościół za cenę 200 tys. marek niemieckich wykupili katolicy.
Zarówno architektura, jak i wygląd wnętrza świątyni uległ na przestrzeni lat dużym zmianom. Sam kościół został zdecydowanie powiększony w stosunku do swoich pierwotnych rozmiarów, a jego wnętrze zmieniło się diametralnie, zgodnie z reformą posoborową.
Obecnie w centralnej części prezbiterium znajduje się figura Najświętszego Serca Pana Jezusa, autorstwa krakowskiego artysty Józefa Rapały. Figurę poświęcono już w 1958 r. Na bocznych ścianach kościoła umieszczone są obrazy Drogi Krzyżowej wykonane przez Jana Nygę w 1949 r., będące kopią „Drogi Krzyżowej” Fuggla. Na prawo od prezbiterium znajduje się ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej oraz zabytkowy obraz św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Po lewej stronie podziwiać można obrazy przedstawiające Jezusa Miłosiernego oraz Chrzest Jezusa.
Po ustanowieniu rzymskokatolickiej parafii, świątynia została rozbudowana. Kolejna rozbudowa miała miejsce już po II wojnie światowej, w 1948 r., kiedy to kościół otrzymał drugą zakrystię. Powiększono wówczas także chór. Świątynia posiadała wtedy główny ołtarz w stylu barokowym oraz ołtarze boczne poświęcone Matce Boskiej i św. Józefowi wykonane przez pracownię Sklorza z Bierunia Starego. Ze względu jednak na reformy posoborowe oraz zwiększającą się ilość wiernych, zmieniono układ wnętrza kościoła. Usunięto balaski, ambonę, ołtarze boczne oraz ołtarz główny. W 1949 r. poświęcono nową Drogę Krzyżową, do której obrazy namalował J. Nyga z Bierunia Starego jako wierną kopię dzieł niemieckiego artysty Fuggla. W 1959 r. wybudowano dom parafialny z trzema salkami, a w 1964 r. przy kościele postawiono krzyż misyjny. W 1969 r., po powstaniu dekanatu bieruńskiego, przyłączono do niego parafię pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Po powstaniu kopalni „Piast” i związaną z tym budową nowych osiedli mieszkaniowych, z parafii wydzielono nową parafię pw. św. Barbary. W 1998 r. kościół poddano gruntownemu remontowi.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 23:14:58
więcej |
|
|
| Huta "Szopienice" |
| Katowice |
|
Huta Metali Nieżelaznych Szopienice Spółka Akcyjna − huta istniejąca od 1834 w katowickiej dzielnicy Szopienice. Jest największym w Polsce producentem wyrobów walcowanych z miedzi i mosiądzu - taśm, blach, krążków oraz rurek cienkościennych. Jej początki sięgają 1834 roku, kiedy to firma Bergwerksgesellschaft Georg von Giesches Erben uruchomiła w Szopienicach hutę cynku "Wilhelmina". Po rozbudowie, na początku XX wieku huta stała się największym na Śląsku producentem metali nieżelaznych i największym ośrodkiem produkcji kadmu na świecie. Od 1972 w obrocie handlowym funkcjonuje jako Huta Metali Nieżelaznych "Szopienice". W 2000 huta działając dotąd jako przedsiębiorstwo państwowe została skomercjalizowana, a nowo powstała spółka akcyjna stała się częścią grupy kapitałowej Impexmetal SA, zaś w 2005 weszła w struktury grupy kapitałowej Boryszew SA. 26 września 2008 Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy w Warszawie uchwałą zdecydowało, o tym, że Huta Metali Nieżelaznych "Szopienice" Spółka Akcyjna zostanie rozwiązana i rozpocznie się proces jej likwidacji. W listopadzie 2008 sąd wstrzymał likwidację spółki na wniosek Skarbu Państwa. 13 listopada 2011 częściowo spłonął zabytkowy budynek dawnej dyrekcji huty "Uthemann" (cechownia) przy ul. ks. Woźniaka[
Obszerna informacja na temat zakładu :
Dodał: Wiesław Smyk, 2021-01-06 15:44:52
więcej |
|
|
| Składowisko odpadów pokopalnianych kopalni Silesia |
| Kaniów |
|
Składowisko odpadów pokopalnianych kopalni Silesia, podlegające obecnie rekultywacji. Dodał: Andrzej G, 2021-01-06 15:26:44 |
|
|
| Centrum Edukacji Ekologicznej |
| Goczałkowice-Zdrój |
|
Centrum Edukacji Ekologicznej zostało uruchomione końcem 2009 r, na około 500 metrowej działce zlokalizowanej tuż obok północnego przyczółka zapory wodnej w Goczałkowicach na samym końcu ulicy Jeziornej. Działkę wydzierżawiło Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągowe S.A., dla firmy EcoClima, która zbudowała i prowadzi centrum edukacyjne. Zwiedzający na miejscu mogą zobaczyć makiety kopalni węgla kamiennego, rafinerii ropy naftowej, elektrowni wodnej, a także np. reaktora jądrowego. Można także poznać różne urządzenia meteorologiczne, zapoznać się ze sposobami dokonywania pomiarów meteorologicznych, nawet wypuścić własnoręcznie balon meteorologiczny. Obiekt jest całoroczny i dostępny zarówno dla grup, jak również dla osób indywidualnych.
Obiekt został zlikwidowany jesienią 2020 r.
Dodał: Andrzej G, 2021-01-06 14:49:20
więcej |
|
|
| Kościół Matki Boskiej Różańcowej |
| Czerwięcice |
|
Historia
Dokładna data powstania obiektu nie jest znana, wiadomo jednak, że na początku XIX w. kościół został przebudowany w stylu klasycystycznym. Początkowo była to kaplica z kryptą grobową rodziny von Wrochem. W 1999 r. kaplica została rozbudowana i przekształcona na kościół filialny pw. Matki Boskiej Różańcowej. Sarkofagi rodziny von Wrochem z krypty zostały przeniesione na przykościelny cmentarz.
Opis
Płyta nagrobna Karola Joachima von Wrochema (zm. 1745 r.)
Kościół został przebudowany w stylu klasycystycznym, od frontu znajduje się wgłębny portyk[3][4]. W wydzielonym od frontu przedsionku oraz samej kaplicy znajdują się zaokrąglone naroża. W środku kaplicy sufit, a na zewnątrz ściany podzielone parami pilastrów w narożach, a także półkoliście zamkniętymi wnękami, które obejmują zamknięte okna. Na dachu znajduje się kwadratowa wieżyczka. Wejście do świątyni jest prostokątne w obramieniu kamiennym z gzymsem, w którym znajdują się klepkowe drzwi z klasycystycznymi wykładkami zamku. Portyk wsparty na dwóch kolumnach toskańskich, które dźwigają uproszczone belkowanie, a także niski trójkątny szczyt, który posiada półkolistą wnękę[5]. Nad trójkątnym szczytem znajduje się kwadratowa wieżyczka[3][5]. Kaplica posiada siodłowy dach, natomiast na wieżyczce namiotowy i pokryty blachą[5]. Wewnątrz umieszczone są trzy XIX-wieczne płyty nagrobne członków rodziny von Wrochem. W zewnętrznej ścianie świątyni wmurowano trzy płyty nagrobne z piaskowca rodziny von Wrochem. Pierwsza pochodzi z początku XVII w. i znajdują się na niej postać dziecka, inskrypcja (częściowo zatarta) oraz cztery kartusze herbowe. Druga pochodzi z 1745 r. i przedstawia Karola Joachima von Wrochem, pierwszego właściciela Czerwięcic z tej rodziny. Trzecia pochodziła z 1610 r. niestety zaginęła.
Kościół otacza cmentarz, na którym znajduje się najstarszy na ziemi raciborskiej, pochodzący z 1720 r. krzyż kamienny[1][2]. Na cmentarzu mieści się także lapidarium starych nagrobków, przede wszystkim właścicieli pobliskiego pałacu.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 14:25:50
więcej |
|
|
| Kościół św. Pawła Apostoła |
| Zabrze |
|
Prace budowlane przy budowie kościoła rozpoczęły się w 1929 roku. Dzięki staraniom księdza biskupa Arkadiusza Lisieckiego projekt architektoniczny został wykonany przez Zygmunta Gawlika z Krakowa. Ówczesny proboszcz Edward Mende uważał, że projekt i sama świątynia w budowie są za drogie na potrzeby parafii. Ksiądz biskup Lisiecki projekt budowy zaakceptował, co wymusiło zgodę proboszcza Mende na rozpoczęcie prac budowlanych. W niedzielę 5 maja 1929 roku po południu wyruszyła na plac przeznaczony pod budowę nowej świątyni procesja. Kazanie wygłosił i pierwszego wykopu ziemi dokonał ówczesny kanclerz kurii biskupiej. Kierownikiem budowy został pan Wojaczek z Bielszowic. Kamień węgielny został położony w dniu 22 września 1929 roku. W dniu 10 września 1932 roku zostały poświęcone dzwony. Prace budowlane z przerwami trwały do września 1933 roku. Świątynia została poświęcona w dniu 10 września 1933 roku przez księdza infułata Wilhelma Kasperlika.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 14:06:12
więcej |
|
|
| Kościół bł. Karoliny Kózkówny |
| Tychy |
|
Znaczna rozbudowa miasta Tychy po II wojnie światowej spowodowała konieczność budowy kolejnych kościołów i punktów katechetycznych, które pozwoliłyby objąć opieką duszpasterską napływającą ludność z całej Polski. Miasto jednak w zamyśle było budowane jako miasto socjalistyczne, w którym nie przewidywano miejsc kultu. W połowie lat 80. XX wieku można było zauważyć nieznaczną poprawę relacji: Kościół – państwo, co umożliwiło budowę obiektów sakralnych, także w Tychach.
30 października 1987 r. zostało wskazane miejsce przez wojewodę katowickiego na budowę punktu katechetycznego w Tychach na osiedlu „T”. Budowniczym punktu katechetycznego został mianowany 16 czerwca 1987 r. ks. Jerzy Pająk, który w 1988 r. rozpoczął prace związane z realizacją tegoż projektu. Miejsce budowy zostało poświęcone przez biskupa Damiana Zimonia 6 sierpnia 1989 r. W okresie od 26 sierpnia 1989 r. istniała tymczasowa parafia bł. Karoliny Kózkówny, a 21 października 1990 r. ostatecznie ustanowiono parafię, ustalając jednocześnie jej granice. 22 sierpnia 1992 r. nowym proboszczem został mianowany ks. Józef Szklorz, który 17 grudnia 1992 r. za symboliczną sumę 100 złotych, kupił od miasta działkę pod budowę kościoła.
Budowa kościoła
13 sierpnia 1993 r., po zatwierdzeniu przez władze miejskie projektu kościoła i zaplecza duszpasterskiego, zostało wydane pozwolenie na rozpoczęcie budowy. Od razu też podjęto roboty ziemne, a pierwszą cegłę położył 3 maja 1994 r. ks. abp Damian Zimoń, kiedy to rozpoczęto uroczyście wznoszenie murów kościoła. 25 grudnia 1994 r. parafia wzbogaciła się o nowe dzwony: pierwszy nazwany imieniem Maria o wadze 700 kg, drugi – Józef o wadze 350 kg i trzeci – Barbara ważący 220 kg. Zostały one umieszczone na konstrukcji, która miała zostać wbudowana w planowaną dzwonnicę. Wszystkie dzwony zostały wykonane przez firmę Felczyńskich z Przemyśla. Budowę dzwonnicy, o wysokości 30 m, rozpoczęto 10 października 1998 r., a ukończono ją 25 października 2000 r. Obecnie w dzwonnicy zamontowane są cztery dzwony. Prócz trzech, już wymienionych, jest także dzwon Jubileuszowy o wadze 1500 kg. 15 czerwca 1999 r. papież Jan Paweł II poświęcił w Gliwicach kamień węgielny, wmurowany w ścianę kościoła 3 czerwca 2000 r. Budowę zakończono 18 listopada 2000 r. uroczystą mszą świętą, podczas której ks. abp Damian Zimoń dokonał konsekracji kościoła. W mszy uczestniczył także ks. bp Wiktor Skworc ordynariusz diecezji tarnowskiej, z której pochodziła patronka bł. Karolina Kózkówna.
Wystrój kościoła
Projektantem kościoła jest Grzegorz Ratajski, konstruktorem obiektu Marian Krenzel, a kierownikiem budowy był Józef Kozłowski. Projekt wnętrza, polichromię, stacje Drogi Krzyżowej są autorstwa Romana Kalarusa i Joanny Piech–Kalarus. Wokół kościoła w 2002 r. zostały ustawione stacje Drogi Krzyżowej wykonane w drewnie przez Antoniego Toborowicza, a w wolno stojącej dzwonnicy znajduje się kapliczka z płaskorzeźbą Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przy kościele w 2009 r. został poświęcony przez ks. abp Damiana Zimonia Ogród Różańcowy, który został zaprojektowany przez Grzegorza Ratajskiego, a 20 tajemnic różańca wykonał Antoni Toborowicz. W centrum ogrodu znajduje się figura Matki Bożej z Lourdes. Artystycznie nawiązują one do wystroju wnętrza kościoła i kaplicy św. Rodziny znajdującej się pod kościołem. W kaplicy tej ustawiona jest figura Matki Bożej Fatimskiej, poświęcona 11 września 1996 r. przez abpa Damiana Zimonia. 21 czerwca 2001 r. parafia otrzymała Nagrodę Specjalną oraz Nagrodę II Stopnia w Grupie X w konkursie „Budowa Roku 2000”. Konkurs był organizowany przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, Polski Związek Inżynierów i Techników, Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast i Główny Urząd Nadzoru Budowlanego.
Dodał: Soravia, 2021-01-06 14:02:55
więcej |
|
Prev
|
