Nowe zdjęcia - powiat kolbuszowski

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – zagroda z Huty Przedborskiej, stanowiąca przykład lasowiackiej zagrody wielobudynkowej. Budynki ustawione są na nieregularnej działce odsuniętej od drogi wiejskiej, ogrodzone płotem z dartych desek. Przy chałupie sad, mała pasieka i niewielki staw. Wnętrze chałupy zostało przystosowane do lekcji muzealnej „Kipi ciasto w dzieży…”, podczas której uczniowie uczestniczą w całym procesie pieczenia chleba na trzonie. Chałupa pierwotnie dymna (nie posiadała komina). Obecnie w skład urządzeń ogniowych wchodzą : piec piekarski, nalepa pod kapą i zamknięte palenisko przykryte blachą angielską, grzywocz i komin. W skład zagrody wchodzą : chałupa z 1862 r., stajnia z II poł. XIX w. i stodoła z Kopci – Górali z poł. XVIII w.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodząca z II oł. XIX w. stajnia z Huty Przedborskiej.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – zagroda z Huty Przedborskiej, stanowiąca przykład lasowiackiej zagrody wielobudynkowej. Budynki ustawione są na nieregularnej działce odsuniętej od drogi wiejskiej, ogrodzone płotem z dartych desek. Przy chałupie sad, mała pasieka i niewielki staw. Wnętrze chałupy zostało przystosowane do lekcji muzealnej „Kipi ciasto w dzieży…”, podczas której uczniowie uczestniczą w całym procesie pieczenia chleba na trzonie. Chałupa pierwotnie dymna (nie posiadała komina). Obecnie w skład urządzeń ogniowych wchodzą : piec piekarski, nalepa pod kapą i zamknięte palenisko przykryte blachą angielską, grzywocz i komin. W skład zagrody wchodzą : chałupa z 1862 r., stajnia z II poł. XIX w. i stodoła z Kopci – Górali z poł. XVIII w.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – fragment wnętrza pochodzącej z 1862 r. chałupy z Huty Przedborskiej.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – zagroda z Huty Przedborskiej, stanowiąca przykład lasowiackiej zagrody wielobudynkowej. Budynki ustawione są na nieregularnej działce odsuniętej od drogi wiejskiej, ogrodzone płotem z dartych desek. Przy chałupie sad, mała pasieka i niewielki staw. Wnętrze chałupy zostało przystosowane do lekcji muzealnej „Kipi ciasto w dzieży…”, podczas której uczniowie uczestniczą w całym procesie pieczenia chleba na trzonie. Chałupa pierwotnie dymna (nie posiadała komina). Obecnie w skład urządzeń ogniowych wchodzą : piec piekarski, nalepa pod kapą i zamknięte palenisko przykryte blachą angielską, grzywocz i komin. W skład zagrody wchodzą : chałupa z 1862 r., stajnia z II poł. XIX w. i stodoła z Kopci – Górali z poł. XVIII w.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – szkolny budynek gospodarczy z Wólki Sokołowskiej (I poł. XX w.) wchodzący w skład realizowanego obecnie założenia szkolnego z Trzebosi.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – będące obecnie w trakcie realizacji, odtwarzane obejście szkolne z Trzebosi. Celem jest osiągnięcie stanu, jaki istniał we wsi od 1881 r. do połowy XX w. Pierwotnie wnętrze szkoły podzielone było na 2 klasy i mieszkanie kierownika. Obecnie wewnątrz prezentowane są wystawy „Jak to ze lnem było” oraz „Strój ludowy Lasowiaków i Rzeszowiaków”. W przyszłości budynek będzie wykorzystywany jako ośrodek edukacji regionalnej, a całość uzupełni ogród kwiatowy i warzywny, sad i boisko szkolne. W skład założenia wchodzą : szkoła z Trzebosi (1881 r.) oraz szkolny budynek gospodarczy z Wólki Sokołowskiej (I poł. XX w.)

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – będące obecnie w trakcie realizacji, odtwarzane obejście szkolne z Trzebosi. Celem jest osiągnięcie stanu, jaki istniał we wsi od 1881 r. do połowy XX w. Pierwotnie wnętrze szkoły podzielone było na 2 klasy i mieszkanie kierownika. Obecnie wewnątrz prezentowane są wystawy „Jak to ze lnem było” oraz „Strój ludowy Lasowiaków i Rzeszowiaków”. W przyszłości budynek będzie wykorzystywany jako ośrodek edukacji regionalnej, a całość uzupełni ogród kwiatowy i warzywny, sad i boisko szkolne. W skład założenia wchodzą : szkoła z Trzebosi (1881 r.) oraz szkolny budynek gospodarczy z Wólki Sokołowskiej (I poł. XX w.)

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – odtwarzanie pochodzącego z 1431 r. zespołu kościelnego św. Marka Ewangelisty, przeniesionego tu z Mielca – Rzochowa.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – odtwarzanie pochodzącego z 1431 r. zespołu kościelnego św. Marka Ewangelisty, przeniesionego tu z Mielca – Rzochowa.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – kopia pochodzącej z I poł. XIX w. kapliczki z Jeżowego. Kapliczka o konstrukcji brogowej z balustradką, szczyt dachu ozdobiony pazdurem z metalowym krzyżem. Wewnątrz znajduje się pochodząca z innej, o wiele starszej kapliczki z Żurawicy k. Przemyśla figura św. Jana Nepomucena, która ustawiana była zwykle w pobliżu rzek, stawów i innych cieków wodnych, jako że patron ów chronił pola i zasiewy przed powodzią, ale także suszą.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – zagroda z Bożej Woli k. Mielca (niem. Goleschau – Kolonie). Chałupa z budynkiem gospodarczym pochodzące z I poł. XIX w. Jest to tzw. „zagroda józefińska”, która prezentuje kulturę lokalnej, mniejszościowej grupy etnicznej zwanej Niemcami Galicyjskimi (niem. Galiziendeutsche). Od końca XVIII w. na terenie Galicji (także w okolicach Mielca i Kolbuszowej) prowadzona była akcja osadnicza, od imienia cesarza Józefa II – zwana „kolonizacją józefińską”. Osadników obowiązywały odgórne zarządzenia odnośnie wyglądu i usytuowania poszczególnych budynków w zagrodzie, co powodowało, że zabudowa wsi była ujednolicona. Większość kolonii budowano w formie tzw. ulicówki, a chałupy ustawiane były szczytem do drogi.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – zagroda z Bożej Woli k. Mielca (niem. Goleschau – Kolonie). Chałupa z budynkiem gospodarczym pochodzące z I poł. XIX w. Jest to tzw. „zagroda józefińska”, która prezentuje kulturę lokalnej, mniejszościowej grupy etnicznej zwanej Niemcami Galicyjskimi (niem. Galiziendeutsche). Od końca XVIII w. na terenie Galicji (także w okolicach Mielca i Kolbuszowej) prowadzona była akcja osadnicza, od imienia cesarza Józefa II – zwana „kolonizacją józefińską”. Osadników obowiązywały odgórne zarządzenia odnośnie wyglądu i usytuowania poszczególnych budynków w zagrodzie, co powodowało, że zabudowa wsi była ujednolicona. Większość kolonii budowano w formie tzw. ulicówki, a chałupy ustawiane były szczytem do drogi.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodząca z I poł. XIX w. stodoła ze stajnią, należąca do zagrody z Żołyni Dolnej.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – fragment jednej z izb chałupy z Żołyni Dolnej.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – fragment jednej z izb chałupy z Żołyni Dolnej.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodząca z 1810 r. chałupa z Żołyni Dolnej wchodząca w skład małomiasteczkowej zagrody rzemieślników. Budynki usytuowane szczytem do gościńca na działce o powierzchni pół morga. Ostatnim właścicielem obejścia był Wiktor Kochmański, którego głównym zajęciem, poza rolnictwem, było szycie butów. W związku z tym część ekspozycji w izbie stanowi warsztat szewski : maszyna do szycia, tzw. cylindrówka, prawidła oraz zestaw narzędzi szewskich. Charakterystyczna dla tej zagrody jest półdymna chałupa bez komina. Dym wydostawał się świnką na strych i przez trójkątne otwory – dymniki na zewnątrz.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – spichlerz z przełomu XVIII i XIX w. należący do zagrody z Jeziórka.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodząca z końca XIX w. chałupa z Jeziórka, będąca częścią zagrody wielobudynkowej. Przykład tradycyjnego budownictwa wiejskiego z północnego obszaru Lasowiaków. Należała do średniozamożnego gospodarza, którego głównym środkiem utrzymania była praca na roli (posiadali ok. 5 ha pola). Wszystkie obiekty zagrody oprócz stodoły należały do rodziny Wilków, która prawdopodobnie zajmowała się także barciami dworskimi. Całość otoczona płotem z dartych wzdłuż słoi desek (płot drankowy), którym ogrodzone są także inne zagrody. Ostatnią właścicielką była Agnieszka Kozioł – córka Franciszka Wilka (1871 – 1957) uznanego rzeźbiarza i lutnika ludowego. W związku z tym w izbie zaaranżowano warsztat pracy rzeźbiarza. Z prawej strony zdjęcia piwnica ziemna (gruba).

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodzący z 1897 r. młyn wodny z Żołyni Dolnej. Według inskrypcji zachowanej na zachodniej ścianie drugiej kondygnacji młyn został zbudowany przez cieślę Józefa Tr. Znajdował się w posiadaniu rodu Januszów i w drodze dziedziczenia trafił w ręce Dzierzga (zięcia Januszów), który przepił zarówno 12 morgów pola jak i sam młyn. Na początku XX w. obiekt zakupił Franciszek Mach. Młyn składa się z trzech kondygnacji : przyziemia, parteru i poddasza. Systemem napędowym jest podsiębierne koło i wał umieszczony w przybudówce. Woda spadająca z koryta na łopatki poruszała kołem, które obracając się poprzez system pasów transmisyjnych wprawiało w ruch kamienie młyńskie.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodzący z 1897 r. młyn wodny z Żołyni Dolnej. Według inskrypcji zachowanej na zachodniej ścianie drugiej kondygnacji młyn został zbudowany przez cieślę Józefa Tr. Znajdował się w posiadaniu rodu Januszów i w drodze dziedziczenia trafił w ręce Dzierzga (zięcia Januszów), który przepił zarówno 12 morgów pola jak i sam młyn. Na początku XX w. obiekt zakupił Franciszek Mach. Młyn składa się z trzech kondygnacji : przyziemia, parteru i poddasza. Systemem napędowym jest podsiębierne koło i wał umieszczony w przybudówce. Woda spadająca z koryta na łopatki poruszała kołem, które obracając się poprzez system pasów transmisyjnych wprawiało w ruch kamienie młyńskie.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – zagroda z Jeziórka.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – na pierwszym planie drewniana, polichromowana rzeźba „Chrystus Ukrzyżowany” z I poł. XIX w., pochodząca z Kolbuszowej Dolnej. Podarowana przez Józefa Rząsę. Pierwotnie zawieszona na pniu wiązu, w który z czasem wrosła. Po Jego zniszczeniu przez warunki atmosferyczne, została powieszona na pniu obumarłego dębu. Jest to pierwszy obiekt przeniesiony do Parku Etnograficznego. Na drugim planie pochodzący z 1815 r. dom mieszczański z Żołyni, w głębi dom mieszczański z Sędziszowa Małopolskiego (poł. XIX w.)

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – na pierwszym planie pochodzący z 1815 r. dom mieszczański z Żołyni, w głębi dom mieszczański z Sędziszowa Małopolskiego (poł. XIX w.)

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodzący z 1815 r. dom mieszczański z Żołyni, przykład małopolskiego budownictwa małomiasteczkowego. Wzniesiony przez protoplastę mieszczańskiego rodu Cisków, do początku XX w. znajdował się w posiadaniu rodziny. Następnie został zakupiony przez Urząd Gminy Żołynia – Wieś, który urządził w nim swoją siedzibę, jednocześnie dzierżawiąc część budynku rodzinie Opałków. Ostatnim właścicielem był rzeźnik Paweł Lic. We wnętrzu zachowało się oryginalne urządzenie ogniowe z XIX/XX w. z wędzarnią umieszczoną w sieni. W największej izbie znajduje się wystawa „Jak powstaje skansen”.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodzący z 1815 r. dom mieszczański z Żołyni, przykład małopolskiego budownictwa małomiasteczkowego. Wzniesiony przez protoplastę mieszczańskiego rodu Cisków, do początku XX w. znajdował się w posiadaniu rodziny. Następnie został zakupiony przez Urząd Gminy Żołynia – Wieś, który urządził w nim swoją siedzibę, jednocześnie dzierżawiąc część budynku rodzinie Opałków. Ostatnim właścicielem był rzeźnik Paweł Lic. We wnętrzu zachowało się oryginalne urządzenie ogniowe z XIX/XX w. z wędzarnią umieszczoną w sieni. W największej izbie znajduje się wystawa „Jak powstaje skansen”.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodzący z poł. XIX w. dom mieszczański z Sędziszowa Małopolskiego. Przykład chałupy z widocznym wpływem architektury dworku polskiego z Małopolski. Obecnie w budynku znajdują się : recepcja Muzeum, sklepik z pamiątkami, sala konferencyjna, a na poddaszu 3 pokoje gościnne.

Kolbuszowa - Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej , Kolbuszowa – Park Etnograficzny, Muzeum Kultury Ludowej – pochodzący z poł. XIX w. dom mieszczański z Sędziszowa Małopolskiego. Przykład chałupy z widocznym wpływem architektury dworku polskiego z Małopolski. Obecnie w budynku znajdują się : recepcja Muzeum, sklepik z pamiątkami, sala konferencyjna, a na poddaszu 3 pokoje gościnne.

Poręby Dymarskie - Kościół św. św. Stanisława i Wojciecha, Poręby Dymarskie - kościół św. św. Stanisława i Wojciecha.